♪ ''ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္အသက္ ႏွစ္ရက္နဲ႔တစ္မနက္'' ေဆာင္းပါးရွင္ - ကိုညီညီ (ေတာင္ႀကီး) ♫

ဒီေဆာင္းပါးကိုေရးဖို႔ အားသြင္းထားတာၾကာၿပီေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေရးၿပီးတိုင္းလည္း အသက္ေငြ႕ေငြ႕သာရွိတဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚက အမ်ားသူငါေရးတဲ့ Status ေတြရဲ႕သက္တမ္းကိုသိေနေတာ့ တျခားအက်ိဳးျပဳစာေတြ ဘက္ကိုသာ ေရာက္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

တေလာက ကုန္သည္ဘဝတုန္းက ေက်းဇူးရွိတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က အလည္ေရာက္ လာေတာ့ ႏွင္းေတာင္ လိုက္ပို႔ျဖစ္တယ္။ ကားေမာင္းေနတုန္း သူကေမးတယ္ ''မင္း ဘယ္လိုစာေရးျဖစ္သြားတာလဲ'' တဲ့။၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံတစ္ေခါက္ျပန္တယ္။ ကိုယ္သိတဲ့ပညာ ရွာရာနည္းလမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းေတြေကာလိပ္ အေၾကာင္းေတြ၊ သားသမီး ပ်ိဳးေထာင္ပံု ပ်ိဳးေထာင္နည္းေတြ နဲ႔ ေန႔စဥ္ေျပာစကားမတူတဲ့နယ္ေျမရပ္ ေဝးမွာ ေငြထုတ္ထမ္းၿပီးသြားတာေတာင္ ဘယ္လုိ႐ုန္းကန္ၿပီး ဘဝရပ္တည္ရတယ္ ဆိုတာကို (သိသေလာက္တတ္သေလာက္ မေတာက္တစ္ေခါက္) ေျပာျပဖို႔ကို ဘယ္သူမွ နားမေထာင္ခ်င္ဘူး။

ဘယ္ေမးခြန္းမွ ေမး မယ့္သူမရွိဘူး။ သူတုိ႔ရဲ႕သားက နယူးေယာက္ကတကၠသိုလ္မွာ ဆရာဝန္လိုင္းတက္ေနတာဆုိတာနဲ႔ ငါ့သမီးလည္း ေနာက္လအေမရိကားသြား ေတာ့မွာဆုိတာေတြပဲ နားေထာင္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီဘက္ေျမ ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ကိုယ္သိထားတာေတြကုိ အသိပညာျဖန္႔ေဝဖို႔ စာေရးၿပီးေျပာရတာပါပဲလို႔ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ရွင္းျပေတာ့ သူက ''ေအာ္ ... သိၿပီ၊ ေျပာခ်င္တာကို နားေထာင္မယ့္သူမရွိလုိ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာတာကိုး'' လို႔ သံုးသပ္သြားပါတယ္။ အမွန္က ကြၽန္ေတာ္က စာေရးဆရာ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ စာတိုမုတ္စေရးတဲ့ စာေရး သားသူ တစ္ေယာက္သာသာပါလုိ႔ ျပန္ရွင္းျပမိတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အေဟာအေျပာ ေကာင္းဖို႔ေဝးစြ၊ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ မွေလသံေခ်ာေအာင္ ေျပာတတ္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာတဲ့စကားတစ္ခြန္းတစ္ခြန္းကလည္း ''ကုလား ၅ ေယာက္ ထမ္း လာတာကမွ သူ႕ထက္ေပါ့ဦးမယ္'' လို႔ သံုးသပ္သူလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကုန္သည္ဘဝက ေငြရွင္ေၾကး ရွင္ဆုိေတာ့ ဆက္ဆံေရးက ပိုဆိုးတယ္။ အေပါက္ကလည္း ၾကမ္းတယ္။ ေငြလည္း ေပးဝယ္ရေသးတယ္။ ေဟာက္လည္းေဟာက္ငမ္းေသးတယ္လို႔ ေျပာသူလည္းရွိသပ။ ဒါေပမဲ့ အေရာင္းအဝယ္သမားေပမို႔ ဝယ္သူရဲ႕ အလုိေလာဘနဲ႔ ေစ်းကြက္ရဲ႕ရႏုိင္ေျခကို ဘယ္တုန္းကမွ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ေျခအျပတ္မခံခဲ့ပါဘူး။ ကဲပါေလ ... စာေရးျဖစ္လာရျခင္းဘက္ကို ျပန္သြားရေအာင္ ...။

ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကုိ ျပန္လႊင့္ေပးတဲ့စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုနဲ႔ တရားလႊင့္ေပးတဲ့ စာမ်က္ႏွာတို႔ကို စလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒီကေနေဖ့စ္ ဘြတ္ခ္ကို သင္ရတာ ၆ လေလာက္ၾကာ တယ္။ ေနာက္မွ Google မွာ Blog ဆိုတာကို စလုပ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ျမန္မာလိုေရးတဲ့ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ စာဖတ္သူ ေမွးမွိန္ခ်ိန္နဲ႔ တည့္တည့္တိုးေန တယ္။ ဒါကိုလည္း ေလ့လာရတာ ၂ လ ေလာက္ အၾကာမွာ မွတ္မွတ္ရရ ၂ဝ၁၃ သႀကၤန္ၿပီးခ်ိန္ The Hot News Weekly က ပထမဦးဆံုးစာမူကို ေဖာ္ျပခံရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ရင္ခုန္လိုက္ရတာ။ ဇနီးကိုျပ၊ သမီးကိုျပ၊ သားကုိပါ ဖတ္ခိုင္းနဲ႔ တစ္သက္လံုး ကိုယ္ေရးတဲ့စာကုိ ဘယ္ပံုႏွိပ္ေပၚမွာမွ မပါဖူးဘူးပဲကုိး။

ပထမဦးဆံုး အြန္လိုင္းေပၚကေန ဂ်ာနယ္ေတြဖတ္ရာက အင္တာ နက္ဂ်ာနယ္ကို မိတ္ဆက္တယ္။ ရက္ ၂ဝ ေလာက္ၾကာလည္း အေၾကာင္း ျပန္စာမလာဘူး။ ဒါနဲ႔ အီးေမးလ္ပို႔ ထပ္ေမးေတာ့ စကားေျပာ 'တယ္' နဲ႔ ေရးလို႔ မထည့္ေပးႏုိင္ပါဘူး၊ သတင္းစာမွာလုိ 'သည္' နဲ႔ေရးမွ ေဖာ္ျပေပး ႏုိင္ပါမယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႕ရဲ႕ ေနာက္တိုက္ခြဲတစ္ခုကထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ကို ျပေပးၾကည့္မယ္လို႔ေျပာတာ ေပ်ာက္သြားျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ရွိတဲ့ ဂ်ာနယ္ အီးေမးလိပ္စာေတြ အကုန္ရွာ၊ အီးေမးလ္ပို႔ေပမယ့္ စာမူေရာက္ရွိေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္တာတစ္ခါမွ မႀကံဳခဲ့ရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ Auto World က ကားအေၾကာင္း တစ္ပုဒ္ယူသံုးတယ္။ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္က ၅ ပုဒ္၊ ကုမုျဒာက ၁ ပုဒ္ ယူသံုးၾကတယ္။

သူတုိ႔ဂ်ာနယ္မွာ ပါတယ္သာေျပာတာ (က) ပါမယ္မွန္း ပယ္မယ္မွန္း ႀကိဳမသိရဘူး၊ (ခ) မသံုးဘူးလားလို႔ေမးရင္ အီးေမးလ္ မျပန္ေတာ့ဘူး၊ (ဂ) ယူသံုး၊ မသံုး အတည္ျပဳခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လုိမွေမးလို႔မရဘူး။ သူတို႔ ေျဖတာက စာမူတိုက္ရဲ႕ေပၚလစီအရ ပါမယ္၊ မပါဘူးဆုိတာ ႀကိဳေျပာလုိ႔ မရပါဘူးတဲ့။ စာမူခ ထုတ္လို႔ရမလားလို႔ေမးေတာ့ တိုက္မွာလာထုတ္ခုိင္း လုိက္ပါလုိ႔ေျပာတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးဗ်ာ။ ကိုယ့္ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ အေရြး ခံထားရတဲ့ စာမူတိုက္ကိုေရးခေငြ ၇,ဝဝဝ က်ပ္ရဖို႔ ဘယ္သူ႕ကုိ တကၠစီငွားၿပီး သြားယူခိုင္းရမွာလဲဆုိတာ ကြၽန္ေတာ္ ရွာမရခဲ့ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ The Hot News မွာ အႀကီးတန္းအယ္ဒီတာ ျဖစ္လာတဲ့ (ကြယ္လြန္သူ- ႏုိင္/က်ဥ္းသား) ကိုေဂ်ာ္လီထြန္းကို ေဆာင္းပါး (၁၄) ပုဒ္ စာေငြထုတ္ခုိင္းၿပီး ႐ုပ္ရွင္မင္းသားဦးေက်ာ္သူ နာမႈကူညီေရးအသင္းကုိ အကုန္သြားလွဴခုိင္းလိုက္ပါတယ္။ နည္းနည္းစီ ယူသံုးထားတဲ့ စာမူတိုက္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဆီ စာမူလည္း ဆက္မေတာင္းသလို ကြၽန္ေတာ္လည္း မပို႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေငြအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မေျပာသလို သူတို႔လည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ေငြေပးဖို႔ သတိမရၾကဘူး။

NetGuide ကို စာမူတိုက္နဲ႔ ဆက္သြယ္ရခက္ခဲတဲ့ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေတြကုိ ေဆြးေႏြးျဖစ္တယ္။ သူ႕ဘက္ကလုိက္ေလ်ာၿပီး အဲဒီကေန ကြၽန္ေတာ့္ ေဆာင္းပါးေတြ ဆက္တုိက္ပါလာတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုမုိးသန္းခ်စ္က ဆက္သြယ္လာလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝမွန္ ေျပာျပသမွ်ကုိေရးထားတဲ့ 'တိုးနီရဲ႕ အေမရိကန္ အိပ္မက္' ကို Real Lives and Real Stories မွာ ေပးသံုးျဖစ္တယ္။ သူက မဂၢဇင္းထုတ္တာ ၂ လ တစ္ခါဆုိေတာ့ ဆက္တိုက္ ဖတ္ေနသူနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚတက္ၿပီး ကုိးယုိးကားယား မင္းသားတက္လုပ္ရင္း အခု ဒီဘဝေရာက္လာတာပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္းေတြကုိ မခြၽင္းမခ်န္ေျပာေနရတဲ့အေၾကာင္းက အခ်က္ ၂ ခ်က္ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ႏုိင္ငံတကာကေန စာေရးတယ္ဆုိတာ ေငြရဖို႔ အဓိကမဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့အခ်က္ပါ။ ဒါကိုဆက္ရွင္း ရရင္ ႀကီးက်ယ္တယ္လုိ႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ စာမူတစ္ပုဒ္ေရးခရဖို႔ အေမရိကားမွာ ဘယ္ႏွစ္နာရီမွ အလုပ္လုပ္ဖို႔ မလုိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီစာတစ္ပုဒ္ကို လက္ေပၚတင္ဖတ္ဖို႔ အဆင့္ေရာက္ေအာင္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ စဥ္းစားရ ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ ဒုတိယအခ်က္ကဒါပါပဲ။ စာေရးဖူးသူတုိင္း သိၾကမယ္။ စာေရးတာထက္ စဥ္းစားရတာ ပိုခက္တယ္ဆုိတာ။ အဲဒီလို ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ အေတြးေတြကို လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ မတင္ၿပီး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ပံုေဖာ္ရတာက လက္အဝင္ဆံုးပါပဲ။ ကလက္တက္တက္လည္း မျဖစ္ရဘူး၊ ရမ္းသန္း မွန္းသန္း ေရးထားတာလည္းမျဖစ္ရဘူး၊ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားၿပီး အသံုးမက်တဲ့စာစုလည္း မျဖစ္ရဘူး၊ ေျပာသာ ေျပာလုိက္တယ္ ဖတ္သူရင္မွာဘာတစ္ခုမွ အသိပညာမရသြားဘူး ဆုိတာလည္း မျဖစ္ရဘူးဆုိတဲ့ ကိုယ္ခ်ထား တဲ့ေဘာင္ ကိုယ္တိုင္ဝင္ဖို႔ လုပ္ရတာက စာတစ္တန္ေပတစ္တန္ေျပာရရင္ ''စာေရးတာဟာ အႏုပညာ တစ္ခု ထက္မနိမ့္တဲ့ အားထုတ္မႈကို ေပးရပါတယ္'' လို႔ ၫႊန္းဆိုပါရေစ။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ 'သတင္းအသက္တစ္မနက္' လို႔ၾကားဖူးတာကိုလည္း ေမ့မရႏုိင္ဘူး။ မ်က္ျမင္စာအုပ္ - Hard Copy ဆုိလည္း ျမန္မာလူငယ္ေတြက ဝယ္မဖတ္ၾကေတာ့ဘူး။ မဂၢဇင္းနဲ႔ ဂ်ာနယ္ေတြက ေၾကာ္ျငာ ေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာ လြတ္လပ္စြာမွ်ေဝရင္း ပုိက္ဆံမရတဲ့ “ Like ” မ်ားစြာကို ေမွ်ာ္မွန္းမိခဲ့တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ ဖတ္သူနဲ႔ေရးသူတုိ႔ၾကား ေဆြးေႏြးမႈေလးေတြ ကို ေျဖၾကားမိတယ္။ မသိလုိက္ဘာသာနဲ႔ ကုိယ့္စာကို လူပိုဖတ္လာေရးကို ပ႐ိုမိုးရွင္း လုပ္လာမိတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က ေျပာတာပါ။

အခုမွာေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ဟာ လူငယ္၊ လူႀကီးအရြယ္မ်ိဳးစံုရဲ႕ 'ရင္ဖြင့္ ကြင္းျပင္ႀကီး' ျဖစ္လာ႐ံုမက မႏုႆေပါက္ ကြဲသံေတြကို အဆံုးထိဆက္ ဖတ္လို႔ မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျမင္ေတြ႕လာရတယ္။ အဆူအဆဲ ခံရလုိ႔ စိတ္ မညစ္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္အျဖစ္ဆုိးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုခုေပၚလာရင္ 'ၿပီးသြား ျပန္ၿပီ တစ္ကြက္'။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဒါပါပဲ။ အခုကြၽန္ေတာ့္စာကို အင္တာနက္ဖုိး အကုန္ခံၿပီး မိနစ္ (၂ဝ) ေလာက္ ဖတ္ေပးေနရင္ကုိ ေက်းဇူးတင္လြန္းလွၿပီ။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ရဲ႕ အသက္ ၂ ရက္နဲ႔ ၁ မနက္ပဲ ရွိတာကို ကြၽန္ေတာ္ သိေနမိတာကိုး။

တကယ္ေတာ့ အေမရိကားမွာ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ေရာက္လာလည္း ဒါပဲ။ အဆိုေတာ္ ေရာက္လာလည္းဒါပဲ။ တီးဝုိင္းအဖြဲ႕ပညာရွင္ ေရာက္လာလည္း ဒါပဲ။ ဆရာဝန္ေရာက္လာလည္း ထုိင္စားလို႔မရျပန္ဘူး။ စာေရးဆရာ မို႔လို႔လည္း နာရီစားအလုပ္လုပ္ရတာပါပဲ။ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ႀကီးျမတ္ေအာင္ ခ်ီးေျမႇာက္မေနၾကဘူး။ ဘယ္သူကမွ ထူးျခားၿပီး အထင္ႀကီး ေနတာမ်ိဳး ရွိမေနၾကပါဘူး။



NetGuide Journal (Every Wednesday)
https://www.facebook.com/officialnetguidejournal

<<< ေအာက္ကေၾကာ္ျငာကိုတစ္ခ်က္ေလာက္ႏွိပ္ခဲ့ေပးေစခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကကူညီရာေရာက္ပါတယ္ဗ်ာ။ >>>

                www.pyaephyo.com

Read More ...

တရုတ္မွ tech CEO မ်ားအေၾကာင္းတေစ့တေစာင္း

Jack Ma, Alibaba
တ႐ုတ္မွာ လူတုိင္းသိတဲ့ ၾကားဖူးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကုိ ျပပါဆုိရင္ေတာ့ Jack Ma ကုိ ပဲျပရပါမယ္။ တ႐ုတ္ရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး အေအာင္ျမင္ဆံုး e-commerce ကုမၸဏီႀကီးကုိ ထူေထာင္သူေပါ့။ တ႐ုတ္က လူေတြက သူတုိ႔ ေရွ႕ေရးႀကိဳျမင္တတ္သူ Forward-thinking visionary လုိိ႔သမုတ္ၾကတယ္။ ေရရွည္အက်ိဳးေမွ်ာ္ကုိးတတ္သူအျဖစ္ျမင္ၾကတယ္။ တစ္ျခားသူေတြျမင္ေတြ႕ ႏုိင္စြမ္းမရွိတဲ့ အခြင့္အလမ္း အလားအလာေတြကုိ သူျမင္တတ္တယ္။ တစ္ျခားသူေတြ မေလွ်ာက္ရဲတဲ့လမ္း သူေလွ်ာက္ရဲတယ္။ လက္တြန္႔ေနတာ မ်ိဳးမရွိဘူး။ သူမွာစြဲေဆာင္ႏုိင္စြမ္းနဲ႔ ထိန္းေက်ာင္းကုိင္တြယ္ႏုိင္စြမ္းလည္း အျပည့္ရွိတယ္။ Alibaba ကုိ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးလုိပဲ ဦးေဆာင္ ခဲ့တယ္။ သူရဲ႕အေရာင္းအ၀ယ္ကၽြမ္းက်င္မႈဟာ လက္ဖ်ားခါေလာက္တယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဒီေလာကႀကီးမွာ တကယ္မရွိေသးတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကုိ အေရာင္းအ၀ယ္တည့္ေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္။ တကယ္လို႔ အဲဒီပစၥည္း ရွိတယ္ဆုိရင္ ကမၻာေပၚမွာအေကာင္းဆံုး ပစၥည္းတစ္ခုလို႔ ၫႊန္းၿပီးေရာင္း တယ္။ သူ႔ထက္ေကာင္းတာေတာင္ သူထက္မေကာင္းႏုိင္ဘူးဆုိတဲ့ အေျပာမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။ Jack Ma ရဲ႕ပံုစံကလည္း အမ်ားနဲ႔မတူတစ္မူကြဲထြက္ေန တယ္။ လူအမ်ားကသူ႔ကုိ လူထူးလူဆန္း အူေၾကာင္က်ားငနဲ (weirdo) ဒါမွမဟုတ္ အဂၤါၿဂိဳဟ္က သတၱ၀ါဆန္း၊ (alien from Mars) လုိ႔ ခ်စ္စႏုိး တင္စားထားၾကပါတယ္။ ျမန္မာအေနနဲ႔ ခ်စ္စႏုိးတင္စားရရင္ေတာ့ တ႐ုတ္ ေဗလု၀ေပါ့။
Lei Jun, Xiaomi
အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ LeiJun ကုိ ေအာက္သက္ေက်တဲ့ စီးပြားေရးသမား down-to-Earth business man လုိ႔လက္ခံထားၾကပါတယ္။ Jack Ma လုိပဲ သူဟာ ထူးခၽြန္တဲ့အေရာင္းသမားတစ္ေယာက္ပါ။ နာမည္ႀကီး စီးပြားေရးလုပ္ ငန္းရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ သူဟာ အလယ္အလတ္အဆင့္မွာရွိေနပါတယ္။ Xiaomi မကုိင္ခင္ LeiJun ကုိ လူေတြသိပ္သတိမထားမိၾကပါဘူး။ Kingsoft ရဲ႕ CEO လည္း ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ အသက္ႀကီးမွ ေအာင္ျမင္တဲ့စြန္႔ဦးတီထြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြထဲမွာ သူပါတယ္။ သူ႔အသက္ ၄၀ အရြယ္ထဲခ်ဥ္း နင္း ၀င္ေရာက္လာမွ Xiaomi ကုိ တည္ေထာင္ခဲ့ရတာ။ သူ႔အေၾကာင္းထဲ ထဲ၀င္၀င္သိသူေတြကေတာ့ သူဟာ တ႐ုတ္ျပည္မွာအေတာ္ဆံုး စီးပြားေရး သမားလို႔ လက္ခံထားၾကပါတယ္။ Steve Jobs နဲ႔ေတာ့ မႏႈိင္းၾကပါဘူး။ သူဟာ innovator တစ္ေယာက္သာမကပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား (reformer) တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္တယ္။ ခ်ီးမြမ္းသူေတြ က သူ႔ကုိပါရမီရွင္ (genius) လို႔ ထင္ထားေပမယ့္ ကဲ့ရဲ႕သူေတြကေတာ့ အရွက္မရွိသူလို႔ စြပ္စြဲ ေနၾကေလရဲ႕။
Pony Ma, Tencent
Tencent ကုိ ဒီကေန႔ေခတ္လူတုိင္း သိၾကတယ္ဆုိေပမယ့္ CEO ဘယ္သူလဲဆုိတာ အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ေနၾကတယ္။ Pony Ma က အဲဒီလုိမ်ိဳး။ ခပ္လွ်ိဳလွ်ိဳေနတတ္ၿပီး အတြက္အခ်က္ေကာင္းသူပါ။ သူ႔ရဲ႕ public-status ကုိ ခပ္လွ်ဳိလွ်ိဳပဲထားတယ္။ လူေတြသတိထားမိလာေအာင္မလုပ္ဘူး။ လူ ေတြအထင္ေသးတာႀကီးတာအေပၚ သူဂ႐ုမစုိက္ဘူး။ သူဟာလက္ေတြ႕က် တဲ့ product guy တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ဗ်ဴဟာပုိင္းမွာလည္း ကၽြမ္းက်င္သူတစ္ ဦးပါ။ စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္စားတတ္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွတဇြတ္ထုိးမလုပ္ဘူး။ product type အသစ္အသစ္ေတြကုိ သူမ်ားလက္ဦးေအာင္ထုတ္တာကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီ product ထက္ပုိေကာင္းတဲ့ product ကုိ သူထုတ္ လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိအလုပ္ေကာင္းလြန္းလုိ႔ သူ႔ကုိပံုတူကူးဆရာႀကီး copycat လုိ႔ ဘြဲ႕ေပးရတဲ့အထိပဲ။
Robin Li, Baidu
အေမရိကန္မွာ ပညာသင္ၾကားတတ္ေျမာက္လာခဲ့သူ ျဖစ္ေပမယ့္ တ႐ုတ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ လက္႐ံုးတပည့္ႀကီးလုိ႔ နာမည္ႀကီးသူေပါ့။ ထင္ေပၚေအာင္ လည္းမေနတတ္ဘူး။ တက္တက္ႂကြႂကြရွိပံုလည္းမျပဘူး။ စီးပြားေရးသမား တစ္ဦးပံုစံထက္ ပညာတတ္ဟန္ပန္ကုိပုိေပါက္တယ္။ တ႐ုတ္သုိင္း၀တၳဳထဲက အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ကဗ်ာသမားတစ္ဦးဟန္ပန္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ နည္းပညာပုိင္းကုိေတာ့ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္တယ္။ Tencent က social နဲ႔ Alibaba က business ပုိင္းဦးစားေပးခ်ိန္မွာ သူက technology ပုိင္းကုိ ဦးစားေပးတယ္။ တ႐ုတ္မွာလူအေတာ္မ်ားမ်ားသိတဲ့ အခ်က္ Robin Li ဟာ မယားေၾကာက္ရသူတစ္ဦးဆုိတာပဲ။ မ.ယ.က ဥကၠဌ မဟုတ္ေတာင္ အဖြဲ႕၀င္အဆင့္ေတာ့ရွိမွာအမွန္ပဲ။ သူ႔ရဲ႕ပင္ကုိယ္ ေပ်ာ္ေမြ႕မႈ က ေကာ္ပုိရိတ္၀န္ထမ္းလုပ္၊ အားလပ္ရက္မွာ အိမ္ထဲကပန္းၿခံမွာေပါင္းသင္၊ ေရေလာင္း၊ သစ္ပင္စုိက္ေပါ့။ သူ႔မိန္းမက ရွင္အဲဒီလုိမ်ိဳး လုပ္ေနလုိ႔ကေတာ့ ရွင္နဲ႔မေပါင္းႏုိင္ဘူး ၿခိမ္းေျခာက္လုိက္လို႔ Baidu က ကုမၸဏီႀကီးကုိ ထူေထာင္ျဖစ္ခဲ့တာဆုိပဲ။ ဒါလည္း ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ကုမၸဏီမွာ သူ႔မိန္းမ ၾသဇာခ်ည္းပဲ။
Zhou Hongyi, Qihoo
အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာေတာ့ သူ႔ကုိတရားစြဲမႈေတြန႔ဲ ပတ္ခ်ာလည္လုိက္ေနသူ (Litigious bully) ၊တ႐ုတ္မွာေတာ့ စည္းမထားတဲ့ ဖုိက္တာႀကီးလုိ႔ တင္စား ၾကတယ္။ အခြင့္အေရးရဖုိ႔ဆုိရင္ မတရားတဲ့နည္းလမ္းေတြသံုးဖုိ႔ လံုး၀၀န္မ ေလးဘူး။ သူဒီလုိလုပ္တတ္တယ္ဆုိတာလည္း ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ၀န္ခံတယ္။ ေလာဘအလြန္ႀကီးတယ္။ တတ္ႂကြမႈကလည္းကမ္းကုန္ပဲ။ စိတ္ကလည္းလက္တစ္ဆစ္။ ဒါေပမယ့္အကြက္က်ေတာ့ အလြန္ျမင္တတ္ တယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္စားရင္ ကင္းေပါက္မလဲႀကိဳတြက္ႏုိင္တဲ့လူမ်ိဳး။ သူ႔ကုိ အလြန္ညစ္စုတ္ သူႀကီးလို႔တင္စားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာကုိကုိင္ တြယ္တတ္တဲ့ ေခါင္းကေတာ့အလြန္ေကာင္း။ သူဟာငါးပြက္ရာငါးစာခ်တဲ့ အလုပ္ေတြကုိပဲလုပ္တယ္။ ေရတုိအက်ိဳးစီးပြား (short-term gains) ေတြကုိ ပဲ စိတ္၀င္စားတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ သူ႔ကုိတကယ့္ ေအာက္တန္းစားလုိ႔ သတ္ မွတ္ၾကတယ္။ good product manager တစ္ဦးျဖစ္သလုိ အလြန္ဥာဏ္နီ ဥာဏ္နက္မ်ားတဲ့ ဗ်ဴဟာခ်မွတ္သူတစ္ဦးလည္းျဖစ္တယ္။ မီဒီယာေတြသံုးၿပီး စားသံုးသူေတြကုိစြဲေဆာင္ ျဖားေယာင္းရာမွာလည္း နံပါတ္တစ္ပဲ။
Charles Chao, Sina
Sian ရဲ႕ CEO အေၾကာင္းကုိ သိသူအင္မတန္ရွားပါတယ္။ ဒီ ေနရာကုိ ေရာက္လာတာလည္း သိပ္မၾကာေသးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ထင္ရွား ဂုဏ္သတင္း ေမႊးေအာင္လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္မရေသးတာလည္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။ သူ႔အေၾကာင္းသိသူ ေတြအေျပာအရေတာ့ သူဟာစာရင္းစစ္၊ (accountant) ျဖစ္သလုိ စာရင္း ကုိင္ (bookeeper) တစ္ဦးျဖစ္တယ္ ဆုိတာေလာက္ပဲ။ ဗ်ဴဟာနဲ႔ ဦးစီးဦး ေဆာင္မႈမွာေတာ့ သိပ္ကၽြမ္းက်င္လွသူမဟုတ္ဘူးလုိ႔ဆုိတယ္။ အေနေအးေဆးတယ္။ ပ႐ုိဖက္ရွင္နယ္္တယ္။ လက္ေတြ႕က်တယ္။ ၿပီးေတာ့ အစုိးရနဲ႔နီးစပ္သူတစ္ဦးလုိ႔ပဲ သိထားပါတယ္။
Willian Diany, Netease
သူ႔အမည္လုိပဲ သူဟာခပ္လွ်ိဳလွ်ိဳေနတတ္သူပါ။ ေရဒါစက္ကြင္း လြတ္ေအာင္ ပ်ံတတ္တဲ့သူေပါ့။ သူလည္းေရတုိ အက်ိဳးစီးပြားပဲစိတ္၀င္စားတဲ့သူ။ တ႐ုတ္ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္အေပၚဘယ္လုိလႊမ္းရမလဲဆုိတာပဲ ပစ္မွတ္ထားတယ္။ လက္ေတြ႕ဆန္ဆန္၊ စီးပြားေရးဆန္ ဆန္လုပ္ေဆာင္မႈ တစ္ခုတည္းနဲ႔ CEO ျဖစ္လာသူပါ။ ႏွလံုးသားနဲ႔ အၾကင္နာတရားရွိသူလုိ႔ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳခံရ ပါတယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေလာက္မွာ တ႐ုတ္ရဲ႕အခ်မ္းသာဆံုး စာရင္း၀င္ျဖစ္ လာတယ္။ တစ္ေလာကေတာ့ မထင္မွတ္တဲ့ ေရႊ႕ကြက္တစ္ခုကစားလုိက္ တယ္။ သူ႔ရဲ႕ Internet media and gaming business တစ္ခုလံုးျဖဳတ္ၿပီး ၀က္ေမြးျမဴေရးဖက္ကုိ ကူးေျပာင္းလုိက္တယ္ဆုိတာပဲ။
Charles Zhang, Sohu
တ႐ုတ္က tech CEO ေတြထဲမွာေတာ့ စြယ္စံုရပုဂ္ၢိဳလ္ေပါ့။ ေပၚရာစားတဲ့သူ၊ သူဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လူၿပိန္းႀကိဳက္မဂၢဇင္းေတြပဲထုတ္ခဲ့တယ္။ model တစ္ဦးအျဖစ္ ဘ၀စတင္ခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္ရဲ႕ဦးဦးဖ်ားဖ်ား internet celebrity ေတြထဲမွာသူပါတယ္။ တ႐ုတ္ကအသက္ ႀကီးႀကီးေတြအႀကိဳက္ အေက်ာ္ အေမာ္ေတြရဲ႕အၫွီအေဟာက္သတင္းေတြကုိ လႈိင္လႈိင္ထည့္ေပးတယ္။ တ႐ုတ္မွာဒီလုိလုပ္ႏုိင္တာက သူတစ္ဦတည္းပဲ။ တ႐ုတ္ရဲ႕ အာဏာၾသဇာရွိ တဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းေနာက္ခံကုိအပုိင္ကပ္ထားၿပီး ႐ုပ္ရွင္နယ္ကအႏုပညာရွင္ ေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္တယ္။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ သူ႔မွာစိတ္က်ေရာဂါ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ျဖစ္လာၿပီး Sohu ရဲ႕ CEO ေနရာကုိ တျခားအမႈေဆာင္ အရာ ရွိတစ္ေယာက္ဆီလႊဲေပးခဲ့တယ္။ အခုေတာ့သူပဲ CEO ျပန္လုပ္ေနပါၿပီ။

Credit >>> http://www.myanmardigitallife.com/

<<< ေအာက္မွာ Click တစ္ခ်က္ေလာက္ႏွိပ္ေပးျခင္းအားျဖင့္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကကူညီရာေရာက္ပါတယ္။ >>>  

**  Step-1.ေအာက္က Download Button ကိုႏွိပ္လိုက္ပါ

**  Step-2. "5sec". ေလာက္ေစာင္႕ေပးပါ။

**  Step-3. "  << SKIP AD >>   ".ကိုႏွိပ္ေပးပါ။

**  Step-4. Download Link က်လာပါလိမ္႕မယ္။

**  အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။

   Download

www.pyaephyo.com

Read More ...